Dom na Wschodniej Wyd. 2 Sabina Jakubowska

„Dom na Wschodniej” to debiutancka powieść Sabiny Jakubowskiej, którą znamy przede wszystkim jako autorkę napisanych z ogromnym rozmachem „Akuszerek” i „Położnych”. Książka pierwszy raz ukazała się w 2015 roku i zdobyła Nagrodę Główną w konkursie Promotorzy Debiutów. Mimo iż teoretycznie „Dom na Wschodniej” jest adresowany do młodzieży, z powodzeniem mogą sięgnąć po tę lekturę także dorośli – pochłonęłam ją z wielkimi emocjami i najpierw chciałam jak najszybciej poznać finał, a potem żałowałam, że muszę pożegnać się z tak pięknie, ujmująco opisanym światem, w którym realizm przeplata się z atmosferą magii i tajemniczości. Akcja rozgrywa się współcześnie w Jadownikach. To mała miejscowość, do której z mamą i młodszą siostrą przeprowadził się nastoletni Doro. Wcześniej wszyscy mieszkali w Krakowie, w jednym z osiedlowych bloków. Teraz muszą radzić sobie w starym domu, w którym nie ma nawet bieżącej wody. Od początku domyślamy się, że przeprowadza była koniecznością, ale musimy uzbroić się w cierpliwość, by poznać w całości rodzinne problemy i sekrety. Doro, czyli Teodor, jest narratorem i to z jego perspektywy poznajemy wszystkie wydarzenia. A dzieje się tu wiele i to od samego początku, gdy chłopiec z siostrą odkrywają, że w pobliskim domu mieszka dziwna starsza pani w towarzystwie dwóch licealistów i małej dziewczynki. Dom, chociaż z zewnątrz nie wygląda zachęcająco, w środku jest niezwykle okazały, a nawet ma ...odźwiernego. Intrygujące są też od początku relacje Teodora z rówieśnikami. Chłopak jest bowiem bardzo dojrzały emocjonalnie, odpowiedzialny i wrażliwy, co niekoniecznie podoba się innym uczniom. Jednocześnie jest bardzo przystojny i powoduje silniejsze bicie serc u niejednej koleżanki, co z kolei nie zawsze jest pożądane. Śledzenie codzienności bohaterów jest fascynujące, tym bardziej, że wciąż coś im się przydarza, a gdy w ich ręce trafia stary klucz i sznur prawdziwych korali, robi się wyjątkowo zagadkowo. Są tu jednak i przyziemne problemy, z którymi boryka się między innymi mama Dora. Kobieta pracuje jako położna i sama wychowuje dwójkę dzieci. Ma za sobą trudną przeszłość, ale nigdy nie straciła wiary w ludzi i potrafi być asertywna oraz odważna. Więcej nie zdradzę, by nie spojlerować, zapewniam jednak, że treść jest tak ekscytująca, iż trudno oderwać się od lektury. Mocną stroną tej prozy są kreacje postaci i poruszane przez autorkę problemy, które dotyczą nie tylko wymienionych bohaterów. Pisarka pisze szczerze, wzruszająco, ale i ujmująco o ważnych sprawach społecznych, o domowej przemocy, przedwczesnym macierzyństwie, samotności i dramatach porzucanych, niechcianych dzieci, o rodzicielstwie z wyboru, przyjaźni, miłości… Robi to, łącząc powagę z inteligentnym poczuciem humoru – i jest to kolejna zaleta powieści. Smaczków całości dodają lokalne legendy i wątki związane z historią okolic. Do zalet dodam też dialogi, które są nie tylko świetnie skonstruowane, dzięki czemu wypadają naturalnie, ale pokazują również, jak ważną rolę w życiu, zwłaszcza w rozwiązywaniu konfliktów i problemów, odgrywają rozmowy. I jak istotne jest, by rozmawiać z dziećmi oraz z młodzieżą, ale nie z perspektywy wszystkowiedzącego dorosłego. Gdyby to ode mnie zależało, natychmiast wpisałabym tę powieść na listę szkolnych lektur. Polecam szczerze i tym dorastającym, i dorosłym czytelnikom. BEATA IGIELSKA

Rewelacyjna, świetnie napisana. Akcja rozgrywa sie na terenach z Akuszerek i Położnych, czasem tematem zakrawa o ciążę i poród. Żal mi bylo rozstawać sie z bohaterami. Polecam dla młodzieży. Powinna sie znaleźć w kanonie lektur.